ตาเรือ

พระอาจารย์สงบ มนสฺสนฺโต

เทศน์พระ วันที่ ๑๑ พ.ค. ๒๕๖๘

ณ วัดป่าสันติพุทธาราม (วัดป่าเขาแดงใหญ่) ต.หนองกวาง อ.โพธาราม จ.ราชบุรี

ตั้งใจฟังธรรมะ วันนี้วันวิสาขบูชา เป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา ทางโลกเขายังมหัศจรรย์นะ เขาเคารพบูชา ยิ่งวิทยาศาสตร์พิสูจน์มากน้อยขนาดไหนนะ ศาสนาพุทธยิ่งสะอาด เป็นศาสนาแห่งสันติภาพ เป็นศาสนาแห่งข้อเท็จจริง เป็นศาสนาที่แก้ทุกข์ได้จริงๆ แต่มันก็ต้องเป็นผู้ที่ปฏิบัติจริง ไม่ใช่กระล่อน

ปฏิบัติกระล่อนพลิกไปพลิกมา แล้วว่ามันจะเป็นธรรมๆ มันเป็นไปไม่ได้หรอก

ถ้ามันเป็นจริงของมันขึ้นมา มันสลดสังเวช แค่ธรรมและวินัยมันก็น่าเคารพบูชาอยู่แล้ว

ไอ้นี่ทะลุกลางปล้องตลอด ดันทุรังตลอด มันเป็นทุดัน ไม่ใช่ธุดงค์

ถ้าธุดงค์ๆ เขามีสติ เขามีปัญญาของเขา เพราะธุดงค์ ธุดงควัตร ๑๓ แก้กิเลสไม่ได้ แต่มันเป็นเครื่องขัดเกลา มันเป็นกฎ มันเป็นกติกา เวลาจะแก้กิเลสจริงๆ มันต้องสติปัญญาของเราเอง สติปัญญาของเรา แต่มันอาศัยธุดงควัตร อาศัยเป็นเครื่องขัดเกลากิเลสไง ถ้าสิ่งนั้นเป็นเครื่องขัดเกลากิเลส สิ่งนั้นมันเป็นการแสดงออก ถ้าการแสดงออก ทุกคนจะเคารพบูชา จะทำด้วยความเคารพๆ ไง

ไอ้นี่มันทุดันน่ะ ดันทุรัง แล้วคิดว่าตัวเองมีศักยภาพ มันไร้สาระ มันฟ้องถึงนิสัย มันฟ้องถึงจริตฟ้องถึงนิสัยของคน

ถ้านิสัยของคน มันด้วยความเคารพไง แล้วด้วยความเคารพนะ ธรรมและวินัยเทิดใส่ศีรษะไว้เลยนะ เทิดใส่ศีรษะไว้เลย นี่พระพุทธเจ้า แล้วเราทำไม่ได้ ใช่ เราต้องโทษตัวเราเอง เราทำอย่างนั้นไม่ได้

เราซาบซึ้งมาก หลวงตาพระมหาบัวเวลาท่านพูด ลูกผู้ชายไง ท่านพูดเลยว่า “เราจะทำให้มันสมบูรณ์แบบอย่างนั้นเป็นไปได้ยาก แต่เราพยายามจะทำให้มันผิดน้อยที่สุด” นี่คือคำพูดของสุภาพบุรุษ

หลวงตาพระมหาบัวท่านพูดไง เวลาท่านเทศน์สอนพระนี่แหละ ท่านบอกว่า “ถ้าเราจะติเตียนคนนั้นคนนี้แล้วแต่นะ แต่ถ้าจะว่าให้เราทำสมบูรณ์แบบมันเป็นไปได้ยาก เพราะธรรมวินัยมันของละเอียดอ่อน มันมหัศจรรย์ แล้วกิเลสเรา แล้วสันดานของเรา มันกีดมันขวาง มันจะทำให้สมบูรณ์แบบอย่างนั้นมันเป็นไปได้ยาก แต่ก็จะพยายามทำให้ผิดน้อยที่สุด ทำให้ดีที่สุดในความสามารถของมนุษย์ที่จะทำได้”

เวลาท่านพูดน่ะ โอ้โฮ! เราฟังแล้วซาบซึ้งฉิบหายเลยนะ ไม่เคยโอ้อวดว่ากูดีกว่าคนอื่น กูยอดเยี่ยมกว่าคนอื่น แต่กูก็มีความรู้สึกนึกคิดเหมือนกัน ถ้ามีความรู้สึกนึกคิดเหมือนกัน มันก็ต้องพยายามควบคุมมันให้ได้ แล้วทำให้ดีขึ้นมาให้ดีที่สุด ถ้าดีที่สุด ทำด้วยความเคารพไง ไม่ใช่ดันทุรังไง

ดันทุรังไปอย่างนั้นน่ะ มันมีอะไรเป็นประโยชน์กับใคร ไม่มีหรอก มันแสดงถึงสันดานตัวเองนั่นแหละ

แต่ถ้าเป็นจริงๆ ขึ้นมามันเคารพบูชา ทุกคนเขาก็อยู่ในกฎกติกาเดียวกัน ถ้าในกฎกติกาเดียวกัน เราก็ให้ความร่วมมือเขา ให้ความร่วมมือเขาได้หรือไม่ได้นั่นอีกเรื่องหนึ่งไง ไม่ใช่วางยากันไปทุกเรื่อง ขุดหลุมพรางไปตลอด คนอยู่ด้วยกันปวดหัวตายห่า

ถ้ามันเป็นจริงๆ มันทำอย่างนั้นไม่ได้ ลูกผู้ชายเขาไม่รังแกกัน ลูกผู้ชาย ลูกผู้ชายเขาไม่รังแกกันหรอก เขายิ่งมีเมตตากันด้วย

เพื่อนตาย เพื่อนตาย หลวงปู่มั่นท่านพูดถึงไง นี่ไง ที่ว่า มหาอะไรที่วัดป่าสุทธาวาสนั่นน่ะ นั่นน่ะเพื่อนตายๆ เพื่อนตายเพราะอะไร เพราะไปเที่ยวธุดงค์แล้วไฟป่ามันมาไง มหาแบกบริขาร ๒ ชุด แล้วจูงหลวงปู่มั่นหนีไฟ หนีไฟป่า หลวงปู่มั่นบอก นี่เพื่อนตาย รอดตาย รอดตายเพราะพระองค์นี้ ท่านฝังใจเลย นี่เพื่อนตาย

นี่ก็เหมือนกัน เวลาคนวิกฤติ เพื่อนตายๆ มันต้องช่วยกันคุ้มครอง ช่วยกันดูแล ไม่ใช่วางยากันไปตลอด นี่มันเพื่อนปอกลอก มันไม่ใช่เพื่อนตาย

ถ้าเพื่อนตายๆ ถ้าเขาไม่ดี เราก็ไม่อยู่กับเขา เราก็เก็บของของเราไป

เราธุดงค์มาทั่ว ถ้านอกลู่นอกทาง กูไปแล้ว กูไม่อยู่กับมึงหรอก กูหาคนที่เป็นศากยบุตรด้วยกัน ถ้ามันวิเศษวิโส กูเก็บของไป ชีวิตของกู ไอ้ห่า ต้องไปฟังใคร แต่มึงก็เก็บของออกไปสิ มึงมารังแกกูทำไม มึงมาข่มขี่กูทำไม ถ้ามันสติมีปัญญา เห็นไหม

ไร้สาระมาก มาอ้างนู่นอ้างนี่ อ้างเทวดาด้วย ธรรมวินัยทั้งนั้นน่ะ คนเท่ากัน คนเหมือนกัน ถ้ามันเป็นลูกผู้ชาย

นี่มันไม่ใช่ลูกผู้ชาย มันเอารัดเอาเปรียบเขา บีบบี้สีไฟคนอื่นเขา คิดว่าตัวเองมีความสำคัญ ไร้สาระมาก

แต่ถ้าเป็นลูกผู้ชายนะ เราบวชตั้งแต่อายุ ๒๐ พระ สามเณรน้อยไล่กาได้ บวชเป็นเณรได้ พระต้องบรรลุนิติภาวะ

เราอยู่กับครูบาอาจารย์ที่ดีงามมานะ กฎกติกานี่พร้อมกันหมด แล้วถ้าใครผิดพลาด ไล่ออกเลย หลวงตาลงอุโบสถ มาไม่ทันนะ ทันที

บอกว่า อายุ ๒๐ ทุกคนมีเวลา ไม่มีระฆัง ไม่มีกลอง ไม่มีการนัดหมาย บอกอย่างเดียว นัดเวลา ถึงเวลาเพียะๆ ถ้าไม่ได้ ไป แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วมึงจะภาวนาอะไร

เวลาภาวนา แหม! จิตสงบ พิจารณากาย แต่สติปัญญาไม่มีเลย พิจารณาไปได้อย่างไร มันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปได้มันจะรอบคอบ

ครูบาอาจารย์ในวงกรรมฐานนะ มีสติสัมปชัญญะ แล้วพอมีสติสัมปชัญญะจะไม่ส่งเสียงกระทบกระเทือนกัน

ไอ้ที่ไปไหนบ้า ๕๐๐ จำพวกนั่นน่ะ แหกปากไปตลอดเวลานั่นน่ะ นั่นน่ะไม่ใช่กรรมฐาน กรรมฐานเขาสงบของเขา

แล้วมันกระเทือนคนอื่นเขา คนที่เขาเป็น เขาดูทีเดียวก็รู้

เราพูดทุกวัน สัตว์มันยังรู้ได้ว่าเป็นพระหรือไม่เป็นพระไง

นี่ไง ป่าเรไรนั่นไง เวลาพระอานนท์จะไปนิมนต์องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไง ช้างมันมองเลยนะ ทีแรกก็ไสใส่เลย จะมานิมนต์องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากลับ มันไม่ยอม

จนพระพุทธเจ้าเรียกไว้นะ “นั่นลูกศิษย์เราๆ”

ช้างมันก็เลยดู ถ้าเป็นลูกศิษย์ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เข้าไป แล้วลดไหล่ บริขารนี่นะ พวกบาตรจะไว้ข้างนอก พระอานนท์ทำตามนั้นหมดเลย ช้างมันสังเกตนะ ถ้าไม่ใช่พระ มันไสใส่เลย

สัตว์มันยังรู้เป็นพระหรือเป็นเปรต แล้วเราเป็นพระแท้ๆ แม่งเป็นเปรต ยังว่าตัวเองเป็นพระ มันเป็นพระได้อย่างไร กฎกติกาไม่เข้าใจ เป็นพระได้อย่างไร

เป็นพระมันต้องรู้สิ กฎกติกา นี่ไง ธรรมและวินัยเป็นศาสดา ถ้าเคารพก็เคารพศาสดา ถ้าไม่เคารพศาสดา ไปเคารพใคร กิเลสเป็นใหญ่ในตัว ยิ่งใหญ่นักใช่ไหม เคารพกิเลสใช่ไหม นี่มันไม่ใช่ นี่มันพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เขาพยายามจะฆ่ากิเลส พยายามจะหากิเลส

คนเกิดมามีอายตนะ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ถ้าใจมันฉลาดขึ้นมา มันจะเป็นประโยชน์กับเราขึ้นมา ถ้าเป็นประโยชน์ขึ้นมา เห็นไหม แม้แต่วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา อุบาสก อุบาสิกา เขายังชื่นชม เขายังเคารพบูชา

ไอ้เราเป็นพระแท้ๆ เราเป็นนักรบเสียด้วย ไอ้แค่เมตตาธรรม แค่ความเข้าใจ มันยังทำให้คนอื่นไม่ได้ บีบบี้สีไฟเขา คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ ไร้สาระมาก อดอาหาร ตะเข้มันก็อดได้ แอฟริกาอดทั้งทวีปเลย

อดอาหารนะ มันต้องมีสติ มันมีเมตตา มันคิดถึงธรรมและวินัย ธรรมมันจะเกิด

อดอาหาร อดอาหารไว้เพื่อจะเอาวันเวลา เพื่อไปกดขี่คนอื่นเขา ไร้สาระมาก เรื่องไร้สาระเลย

นี่ไง เวลาพระธุดงค์ๆ ถ้าเป็นธรรมวินัย เขาเรียกพระธุดงค์ ถ้าพระธุดงค์ เขาเรียกวิกลจริต มันทำเกินกว่าเหตุ เขาเรียกวิกลจริต

ธุดงค์ๆ มีหลายประเภท ธุดงค์ในความชอบธรรม ธุดงค์ด้วยความไม่รู้ ธุดงค์ด้วยความลุ่มหลง ธุดงค์ด้วยความทุจริต ด้วยวิกลจริต นี่ไง นี่ธรรมวินัยนะ นี่อยู่ในพระไตรปิฎก แล้วเราทำมัชฌิมาปฏิปทาไหม สมบูรณ์แบบกับเขาบ้างไหม ทำอะไรที่สมบูรณ์เหมือนมนุษย์ที่มนุษย์เขาทำ ที่พระเขาทำ แล้วเขาทำแล้วเขาเป็นประโยชน์

โอ๋ย! ไอ้นี่เด่นกว่าเขาทุกเรื่องเลย ขวางแม่ไปทุกเรื่อง ไร้สาระทุกเรื่อง แล้วยังว่าเป็นพระกรรมฐานนะ

วันนี้วันสำคัญทางพระพุทธศาสนานะ วันที่ธรรมและวินัยนี้ประเสริฐที่สุด องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประเสริฐที่สุด ถ้าประเสริฐที่สุด ต้องเคารพนู่น ไม่ใช่เคารพคณะสงฆ์นี้ เคารพที่ธรรมวินัยเลย นี่พระพุทธเจ้าบัญญัติไว้ทั้งนั้นน่ะ แล้วเริ่มต้นมาจากหลวงปู่มั่นท่านฟื้นฟูขึ้นมา มันอยู่ในพระไตรปิฎก

ธรรมวินัยอยู่ในพระไตรปิฎก แล้วพระอรหันต์มามากมายมหาศาล แล้วก็เหลวไหลกันมา หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นท่านมาฟื้นฟูของท่าน เริ่มต้นตั้งแต่ว่า เขาทิ้งธรรมวินัยที่เรารักษากันอยู่นี่ เมื่อก่อนไม่เอาเลย เมื่อก่อนเขาอยู่โดยเหมือนสามเณรนั่นน่ะ กินลาบเลือด ลาบอะไร เขาทำได้ทุกอย่าง จนมาธรรมวินัย ห้ามกินเนื้อสด ห้ามกินเนื้อดิบ ห้ามทุกอย่าง แต่เขาก็ทำทั้งนั้นน่ะแต่มาฟื้นฟู ฟื้นฟูขึ้นมาให้เคารพบูชา

แล้วเคารพบูชา เคารพบูชามาที่ไหน

เคารพบูชามาด้วยอำนาจวาสนาบารมีของท่าน

แล้วนี่เราเกิดเป็นมนุษย์ เกิดมาพบพระพุทธศาสนา กึ่งกลางพระพุทธศาสนา ศาสนาเจริญอีกหนหนึ่ง เจริญเพราะว่าสิ่งนี้มันมีอยู่มาแล้ว แล้วพอมันมีอยู่แล้วมันก็คุ้นชินไง คุ้นชินมันก็หน้าด้านไง หน้าด้านมันก็เอาสีข้างเข้าถูไง ไอ้เมื่อก่อนไม่มีนะ พอได้ขึ้นมาก็ โอ้โฮ! มหัศจรรย์น่ะ

ของที่ไม่เคยทำ ลองได้ทำสิ กปฺปิยํ กโรหิ กปฺปิย ภนฺเต หลวงปู่ฝั้นไปบอกสมเด็จมหาวีระวงศ์นั่นน่ะ

เขาไม่ให้ทำ เปิดพระไตรปิฎกให้ดูเลย พอเปิดพระไตรปิฎกให้ดู หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นทำ ท่านขวางตลอด แต่ถึงสุดท้ายแล้วมันขวาง มันเรื่องกฎหมายใช่ไหม พอเรื่องกฎหมายขึ้นมา เรื่อง พรบ.สงฆ์ไง มันเป็นความผิดไง ทำเกินหน้าฝ่ายปกครองไง

ทีนี้หลวงปู่ฝั้น ท่านพ่อลี พวกนี้ไปอบรมบ่มเพาะขึ้นมาจนเห็นด้วยไง เปิดพระไตรปิฎกให้ดูเลย อรรถกถาว่า กปฺปิยํ กโรหิ กปฺปิย ภนฺเต ถึงที่สุดแล้ว ถ้าเป็นพริกไทยมันเด็ดไม่ได้ เขาจะให้ใช้ของแหลมจิ้ม

เออ! มีอยู่จริง

มันมีอยู่จริงในพระไตรปิฎก แต่ทุกคนทำสำมะเลเทเมาไปหมดแล้ว แล้ววงกรรมฐานมาฟื้นฟู แต่ตอนนี้เราเห็นว่ามันได้มาง่ายไง ของมันมีอยู่แล้วไง ก็เหมือนพ่อแม่ให้ลูกประจำ ไอ้ลูกไม่เคยรู้จักคุณค่าของเงินเลย

ไอ้นี่บวชขึ้นมาแล้วไง กูขวางแม่งไปทุกเรื่องเลย กูทะลุกลางปล้องหมด แม่งหมดเลย กูเก่งที่สุดเลย

ไร้สาระว่ะ

ถ้ามันเป็นความจริงๆ มึงมีอะไรดีบ้าง มึงทำอะไรเป็นประโยชน์กับคณะสงฆ์บ้าง มึงทำอะไรให้สงฆ์ร่มเย็นเป็นสุข

ไม่มี

มันเป็นเรื่องไร้สาระ เขาไม่พูดเพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษ เขาไม่พูดกัน ถ้าเขาพูดกัน มันระเบิดไปแล้ว

ฉะนั้น คนคนเดียวทำให้คนอื่นเดือดร้อนทั้งหมด มันไม่สมควรเลย มันไม่สมควร ทำให้คนอื่นเดือดร้อน

กูคิดถึงไอ้หลวงพ่อเตี้ยกูนี่ พระเตี้ยนั่นน่ะ กูเห็นใจมาก ตอนนั้นก็คิดว่ามันเป็นพระที่อาวุโส จะต้องเท่าทันโลก แต่เขาเสียชีวิตไปแล้ว ท่านอาจารย์เตี้ยเสียชีวิตไปแล้ว มาอยู่นี่ ๔–๕ ปีให้ทุกคนย่ำยี กูคิดในใจแล้ว กูนี่ผิดพลาดไปพอสมควร

เพราะคนเรามันต้องเป็นสุภาพบุรุษด้วยกันถึงบวชเป็นพระ เวลาจะสู้กับกิเลสนะ ตาม้าตาเรือ

ตาม้า ม้ามันรุกมันฆาต มันกินขุนนั่นน่ะ ตาเรือมันวิ่งปร๊าดๆ เลย มันรุกฆาต

รุกฆาตที่ไหน

รุกฆาตที่กิเลสในใจเรา

ถ้าจะมารุกฆาตกิเลสในใจเรานะ เราต้องทำความสงบของใจแล้วเห็นกิเลส

ไอ้นี่มันไม่เห็นกิเลส มันปอปั้น พิจารณากาย พิจารณาเวทนา พิจารณาใหญ่โต

ขี้โม้ มึงก็โม้ของมึงไปคนเดียวนั่นแหละ

ถ้ามึงจะพิจารณากายนะ มึงทำความสงบของใจได้นะ มึงทำสมาธิได้ มึงจะสะท้อนใจ จิตสงบกับจิตฟุ้งซ่านมันแตกต่างกันอย่างไร จิตที่มันฟุ้งซ่านมันด้วยกิเลสตัณหาความทะยานอยาก บีบบี้สีไฟใจของคน แล้วก็ไปบีบบี้สีไฟใจของคนอื่น

แต่ถ้าเราทำความสงบของใจเราได้ ใจเราสงบระงับขึ้นมา มันมหัศจรรย์ในใจของตน แล้วสิ่งนี้มันมีคุณค่า มีคุณค่าในใจของเรา แล้วใจของคนอื่นเขาเป็นอย่างไรล่ะ

แค่ทำความสงบของใจได้ ใจเขา ใจเรา มันต้องคิดเป็นแล้ว ใจเขา บีบบี้สีไฟ ใจของเรากิเลสล้วนๆ ตะแบง เป็นธรรม พิจารณากาย อดอาหารยิ่งใหญ่

ไร้สาระฉิบหายเลย

แต่เขาเมตตามึง เขาดูแลไว้ เขาเมตตาว่า ในสังคม คนอย่างนี้ใครจะรับได้ เขาให้มึงพอที่อาศัยเท่านั้นแหละ มึงไปที่อื่นนะ มึงไปทำอย่างนี้ให้ได้จริงๆ ไปทำที่อื่น แล้วมึงดูซิว่าสังคมเขาจะยอมรับมึงไหม

มึงไม่เคยเห็นคนอื่นมีคุณค่าเลย ไม่เคยเห็นคณะสงฆ์ที่เขาอุ้มชูบูชามาว่าเขารับเลี้ยงดูมาเลย มึงเอาแต่ใจของมึงคนเดียว แล้วจะบีบบี้สีไฟคนอื่นเขา

ตาม้ามันก็เดินอย่างหนึ่งนะ แล้วมันรุก เวลามันรุกฆาต มันกินเรือ กินขุน เวลาตาเรือ มันไปได้ยาวไกลเลย กองทัพม้า กองทัพเรือ นี่ไง ตาม้า ตาเรือ

ไอ้นี่มันตากิเลส แล้วปิดหูปิดตาด้วย

ทุกคนเขารู้เขาเห็นหมดล่ะ บ้านบ้านหนึ่งเขามีพี่น้องหลายคน ในพี่น้องเขา เขาจะรู้ว่าพี่ชายเขานิสัยเป็นอย่างไร น้องชายเขาเป็นอย่างไร แล้วตัวเขานิสัยเป็นอย่างไร เข้ากับพี่เข้ากับน้องได้หรือไม่ การอยู่ในสังคม พ่อแม่เขาดูแลรักษาอยู่ไง

พี่น้องหลายคน จริตนิสัยก็ไม่เหมือนกัน ถ้าพี่ชายเป็นผู้ที่เป็นสุภาพบุรุษ พ่อแม่ก็เบาใจ พี่ชายช่วยดูแลน้อง ถ้าน้องมันเกเรเกตุง มันเด็กมันเล็ก มันคนสุดท้อง มันเอาแต่ใจของมัน ในบ้านในเรือนเขาก็ยังรู้เลย นิสัยใจคอเป็นอย่างไร

แล้วนี่คิดดู คณะสงฆ์ก็พระทั้งนั้นน่ะ มึงคิดว่าเขาโง่เหรอวะ เฮ้ย! มึงคิดว่าคนอื่นเขาโง่ เขาไม่รู้จักว่ากูคิดอะไรเลยเหรอ

ไม่มีใครโง่นะมึง แต่เขามีธรรมและวินัย เขารู้เท่าทันเอ็งทั้งนั้นแหละ แต่เขาไม่พูดออกมา เขาให้เกียรติ เขาให้เอ็งอยู่แบบสุขสบาย เขาให้เอ็งอยู่แบบมีความสุขความสบาย ไม่ต้องระแวงระวัง แต่เอ็งไม่ได้คิดถึงน้ำใจคนอื่นเลยนี่หว่า เอ็งย่ำยีเขาไปทั่ว

นี่ตาเรือ ตาเรือถ้ามันเป็นกองทัพที่เป็นสัมมาทิฏฐิถูกต้องชอบธรรมนะ มันจะเป็นประโยชน์กับผู้เล่นไง เขาเล่นหมากรุก ตาม้า ตาเรือ

ไอ้นี่กิเลสมันเล่น กิเลสมันดันทุรังไปทั้งสิ้นน่ะ แล้วก็คิดว่าจะดันทุรังต่อไป

จบแล้ว พอกันที จะต้องอยู่กันแบบสุภาพบุรุษ อยู่กันแบบความเข้าใจกัน ถ้าจะอยู่แบบเหนือคนอื่น อยู่บนหัวคนอื่น มึงไปซะ ไปหาที่อยู่ของเอ็งตามสบายเลย ไม่ต้องอ้างว่าหลวงพ่อท่านสั่งให้อยู่ หลวงพ่อท่านเมตตา

กูอึดอัดอัดอั้นตันใจมาหลายสิบปีแล้ว เพราะอะไร

เพราะพ่อแม่คนหนึ่งนะ ในครอบครัวก็ไม่อยากให้ใครเสียไปหรอก แต่มันมีคนติดยาคนหนึ่งคอยผลาญ คอยเผาบ้านเผาเรือน คอยบีบคอพ่อบีบคอแม่ ไถเอาเงินไปซื้อยาบ้า พี่น้องในบ้านเดือดร้อนไปหมดน่ะ มันจะเอาอย่างนั้น มันจะเอาอย่างนี้ มันจะเอาอย่างนั้น มันเอาอะไรของมัน

แต่ถ้าเป็นสัมมาทิฏฐิถูกต้องชอบธรรม ตาม้า ตาเรือนะ มันจะขุดคุ้ย มันจะค้นคว้าหาความบกพร่องของตน การขุดคุ้ย การค้นคว้า การหาข้อบกพร่องของตนไง

วันนี้วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประสูติวันนี้ แล้วเจริญเติบโตมา อายุ ๒๙ ออกประพฤติปฏิบัติ ๖ ปี ในวันนี้วันวิสาขบูชา องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสรู้ธรรม

ไอ้ตรงตรัสรู้ธรรมนี่สำคัญ ตรัสรู้ธรรม เพราะถ้าไม่ตรัสรู้ธรรมจะไม่มีพระพุทธศาสนา พระพุทธศาสนา นี่ไง อาสวักขยญาณทำลายอวิชชา ทำลายทิฏฐิมานะน่ะ ทำลายความบ้าบอคอแตกของเรานี่

ไอ้นี่พิจารณายิ่งใหญ่มากเลย แต่ความบ้าบอคอแตกมันเพิ่มขึ้นทุกวันว่ะ มันไม่ได้ลดลงเลย

ถ้ามันเป็นธรรมนี่นะ มันต้องทำลายความบ้าบอคอแตก แล้วมันจะนั่งคอตกนะ โอ้โฮ! กูอาศัยหมู่สงฆ์อยู่ แล้วกูก็แกล้งหมู่สงฆ์มาตลอด แล้วกูก็ทำลายหมู่สงฆ์มาตลอด กูเศร้าใจฉิบหายเลยว่ากูทำได้ขนาดเชียวหรือวะ ถ้ามันรู้เท่าทันกิเลสนะ มันจะเห็นคณะสงฆ์นี้เป็นที่มหัศจรรย์เลยนะ คณะสงฆ์ให้เราแฝงตัวอยู่ได้ในคณะสงฆ์นี้นะ

ถ้ามันรู้เท่าทันนะ มันจะสำรอก มันจะคายมิจฉาทิฏฐิ มันจะคายความเห็นผิด แล้วจะเห็นคุณของคณะสงฆ์เลยนะ

คณะสงฆ์ เพราะสงฆ์ พระเช้าขึ้นมาออกบิณฑบาตเลี้ยงชีพด้วยปลีแข้ง เอ็งให้ฆราวาสไปบิณฑบาตสิ ตำรวจเขาจับเลย

นี่เราห่มผ้ากาสาวพัสตร์ออกบิณฑบาตเลี้ยงชีพโดยธรรมวินัยขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แล้วเลี้ยงชีพมา มีชีวิตมา แล้วอยู่ในหมู่สงฆ์ แล้วก็กีดก็ขวาง ก็ทำลายเขา

จริงๆ กูมาระลึกถึงอาจารย์เตี้ย กูติตัวเองว่ากูบกพร่อง กูบกพร่องให้ไอ้เตี้ยมารับภาระ แต่ตอนนั้นคิดว่าเขาเป็นพระผู้ใหญ่ เขามีประสบการณ์ชีวิต เขาจะต้องควบคุมเรื่องอย่างนี้ได้ กูไม่เคยคิดขนาดนั้น

ถ้ารู้เรื่องตอนนี้นะ กูไล่ออกหมด ให้ท่านอาจารย์เตี้ยอยู่องค์เดียว มีแต่สงบสุขกว่า ให้ท่านอาจารย์เตี้ยไม่ต้องแบกรับภาระแบกหามไอ้พวกเปรตไว้ ไอ้พวกเปรตน่ะ ไปให้อาจารย์เตี้ยแบกหามไว้ แล้วอาจารย์เตี้ยก็เสียไปแล้ว กูถือว่าเป็นความผิดของกูอันหนึ่ง เศร้าใจ

ฉะนั้น ถ้าทำความสงบของใจได้ เรื่องอย่างนี้มันจะไม่เกิด มันเกิดไม่ได้ เพราะมันเกิดทำให้จิตฟุ้งซ่านไง ถ้ามันเกิดทำให้จิตฟุ้งซ่าน มันไม่มีสมาธิไง ถ้าไม่มีสมาธิมันก็รู้อยู่ นี่เป็นความทุกข์ไง

แล้วถ้าเป็นสมาธิ สมาธิมันเกิดจากพุทโธ เกิดจากปัญญาอบรมสมาธิ ถ้าเกิดจากปัญญาอบรมสมาธิ เพราะมันชนะกิเลสไง มันถึงสงบลงชั่วคราวไง ถ้ามันสงบลงชั่วคราว มันจะเห็นถูกเห็นผิดไง ถ้ามันเห็นถูกเห็นผิดแล้วมันจะทำอย่างนั้นอีกไหม

เพราะถ้ามันเห็นผิด มันก็ทุกข์ยากอย่างนี้ไง ถ้ามันเห็นถูก มันก็มีความสงบสุขไง แล้วถ้าความสงบสุขเกิดขึ้นมา เกิดขึ้นจากความเพียรชอบไง ถ้าความเพียรชอบ ความเพียรถูกต้องชอบธรรมนะ สิ่งที่เป็นนิสัยสันดานเหี้ยๆ อย่างนี้มันต้องทิ้งไปๆ แล้วพยายามจะทำแต่อะไรที่ไม่กีดไม่ขวางเขา

แล้วถ้ามีอะไรนะ “ให้ผมช่วยอะไรบ้างครับ ผมอยากจะช่วยกันดูแลของของสงฆ์ครับ เพราะของของสงฆ์เอาไปใช้แล้วไม่เอากลับมาดูแลเป็นปกติ เป็นอาบัติปาจิตตีย์ครับ ของของสงฆ์คณะสงฆ์ที่ช่วยกันดูแล จะให้ผมช่วยเหลืออะไรบ้างครับ สิ่งใดที่เป็นประโยชน์ ผมจะช่วยดูแลครับ”

ถ้าจิตใจมันเป็นสัมมาทิฏฐิถูกต้องชอบธรรมไง เพราะเป็นของของสงฆ์ เราอาศัยคณะสงฆ์อยู่

ของของสงฆ์ เห็นไหม สภาคาบัติ อาบัติร่วมกัน แล้วปลงอาบัติไม่ได้ด้วย ปลงอาบัติต้องอาบัติคนละตัวนะ อาบัติเหมือนกัน สมรู้ร่วมคิดกัน ปลงอาบัติไม่ได้ ถ้าสมรู้ร่วมคิดกัน คณะสงฆ์นั้นเป็นอาบัติ ต้องไปปลงอาบัติกับคณะสงฆ์ที่อื่น คณะสงฆ์ที่อื่นมาแล้วถึงค่อยปลงอาบัติกับเขา อาบัติถึงตกร่วง

นี่ไง ถ้ามันมีสติมีปัญญาขึ้นมา มันคิดของมันได้ ถ้ามีสติปัญญา

วันนี้วันสำคัญทางพระพุทธศาสนานะ เราจะพูดถึงเรื่องกิเลสตัณหาความทะยานอยาก แล้วนี่มันชัดๆ เลย นี่เป็นบุคลาธิษฐาน ทำความชั่วอย่างนี้ เป็นเปรตอย่างนี้ ให้หมู่คณะแบกรับไว้อย่างนี้ มันชัดๆ

แต่ถ้าเป็นคนดี ทุกคนก็ปรารถนา ทุกคนก็อยากได้ ทุกคนก็ต้องการ ความปรารถนาไง จากภายนอก ภายในไง ภายในให้มันสงบระงับเข้ามา ไม่ใช่เป็นไอ้เข้ขวางคลองกีดขวางเขาไปทั่ว แล้วไม่เป็นประโยชน์กับใคร ไม่เป็นประโยชน์กับใครแล้วไม่เป็นประโยชน์กับตัวเองด้วย

ให้มันเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา ไอ้เรื่องพิจารณา ไอ้เรื่องวิปัสสนา เอามาเถอะ พูดมา ถ้ามันเป็นความจริง ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย ยิ่งเป็นอริยสัจด้วย โอ้โฮ! ยิ่งมหัศจรรย์ แล้วมหัศจรรย์นะ

เราอยู่กับครูบาอาจารย์มา หลวงปู่เจี๊ยะบอก เวลาหลวงปู่มั่นเสียงดังๆ “เฮ้ย! ฟ้าร้องๆ เว้ย” วิ่งไปฟังเทศน์เลย ฝนมันตก มันชุ่มฉ่ำไง

นี่ก็เหมือนกัน ถ้าวิปัสสนาถ้าเป็นจริงนะ โอ้โฮ! ทุกคนอยากฟัง

เวลาอยู่กับหลวงตา หลวงตาด่าเราเช้า กลางวัน เย็น ทุกคนเขามองนะ ไอ้หงบนี่มันบ้า โดนด่าเช้า กลางวัน เย็น

แต่สำหรับเรานะ นี่ยอดเยี่ยม เพื่อกันกูไว้ไม่ให้ใครมายุ่งกับกูไง ขนาดไม่ให้มีใครมายุ่งกับกูนะ มันยังมาขอคุยด้วยตลอด “ภาวนาอย่างไร ภาวนาดีแค่ไหน” จะมาสอบถามตลอด

แต่กันเอาไว้เลยนะ ให้มีเวลาเต็มที่เลย แล้วให้มุมานะเต็มที่เลย ถ้ามันเป็นความจริง เห็นไหม

ครูบาอาจารย์ที่ท่านเป็นจริงท่านรู้ แล้วถ้าเราเป็นจริง เป็นจริงนะ เดินจงกรม นั่งสมาธิทั้งวันทั้งคืน ๒๔ ชั่ว โมง กูนี่ทำมาตลอด ๒๔ ชั่วโมงครับ ไม่มีเวลาอย่างอื่นเลยครับ แล้วหลวงตาดูแลกูอยู่ครับ

อดอาหารครับ ๒๔ ชั่วโมง นอนไม่ได้ เวลามหาสติ มหาปัญญา เวลาจะนอน ไม่มีสิทธิ์ครับ นอนไม่หลับ ตานี่สว่างโพลงตลอด มันเหมือนกับไฟไหม้บ้านน่ะ ขนของหนีออกจากบ้าน ไม่มีวันที่จะได้พักได้ผ่อน ไม่มี จะต้องหาวิธีการยับยั้งให้ได้ พักจิตให้ได้ ถ้าจิตพักไม่ได้ มันเตลิดเปิดเปิง

ภาวนามาหมดแล้ว

ฉะนั้น เวลาครูบาอาจารย์ที่เป็นธรรมๆ ท่านจะกันเอาไว้เลย ถ้าเป็นประโยชน์ไง ถ้าเป็นประโยชน์

“พิจารณากายครับ พิจารณาเวทนาครับ”

บ้าบอคอแตก กีดขวางทั้งตัวเองและกีดขวางทั้งคนอื่น มันจะพิจารณาอะไร มันเป็นธรรมไปได้อย่างไร

ถ้าเป็นธรรม สงบสุขครับ สงบสุขจนไม่อยากคุยกับใคร สงบสุขจนพยายามเร่งความเพียร จนคนอื่นมากวนน่ะ ใครๆ ก็จะมากวน ถ้าครูบาอาจารย์ที่ดีท่านจะกันเอาไว้เลย อย่าให้ใครเข้ามายุ่ง ถ้าเข้ามายุ่งมันเสียเวลาในการภาวนา เวลาภาวนามันจะเข้าด้ายเข้าเข็ม เวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม จิตมันจะจ่อตลอดเวลา แล้วไอ้คนนู้นมายุ่ง ไอ้คนนี้มายุ่ง มันเป็นภาระไปหมดเลย นี่การภาวนานะ

การภาวนาที่เป็นครูบาอาจารย์ที่เป็นธรรมนะ ไม่มีทางที่จะไประรานใครหรอก มันจะระรานกิเลสนั่นน่ะ

ไอ้นี่วางแผนล่อคนอื่นตลอด มันเรื่องอะไรของมึงวะ แล้วมันเป็นเรื่องไร้สาระมาก ถ้าไร้สาระ

มันเป็นมงคลชีวิต มงคลแก่การฟังเทศน์ วันนี้วันวิสาขบูชา องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไง เวลาเกิด เกิดวันนี้ ตรัสรู้วันนี้ ๔๕ ปีสมบุกสมบันมาขนาดไหน พุทธกิจ ๕ ทำประโยชน์มาทั้งนั้น ทั้งๆ วิมุตติสุข วิมุตติสุขตั้งแต่วันที่กิเลสตาย วันวิสาขบูชา ท่ามกลางที่ตรัสรู้นั่นน่ะ ตั้งแต่นั้นมาวิมุตติสุข

ก่อนหน้านั้นเราต้องเกิด ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย เราไม่อยากเกิด ไม่อยากแก่ ไม่อยากเจ็บ ไม่อยากตาย พยายามศึกษาค้นคว้าอยู่ ๖ ปี ๖ ปีสมบุกสมบันแค่ไหน สมบุกสมบันกับคนที่มีสัจจะมีความจริง เผชิญกับกิเลสตลอดเวลา กิเลสมันก็พลิกแพลงไปตลอดเวลาเหมือนกัน

ถึงที่สุดแล้ว อานาปานสติ กำหนดความสงบของใจเข้ามา จิตสงบแล้ว บุพเพนิวาสานุสติญาณ จุตูปปาตญาณ นี่ไง อดีตอนาคต เวลาอาสวักขยญาณทำลายอวิชชา นี่ไง พระพุทธศาสนาไง มึงทำอย่างนี้บ้างสิ มึงทำอย่างนี้ อย่าไปทำลายคนอื่น ยุแยงตะแครงรั่ว

มึงทำอย่างนี้สิ บุพเพนิวาสานุสติญาณ จุตูปปาตญาณ อดีตอนาคตในใจ ดูให้มันได้ ให้เท่าทันความจริงให้ได้ อาสวักขยญาณ ทางสายกลางในพระพุทธศาสนา มัคโคมันเป็นอย่างไร ถ้ามันเป็นข้อเท็จจริง ทำให้มันขึ้นมาจริงให้ได้สิ ถ้ามันจริงขึ้นมา มันจะไปทำลายใคร มันยิ่งเศร้า มันเศร้ากับว่า โอ้โฮ! กิเลสกูมันชั่วร้ายได้ขนาดนี้เชียวหรือวะ กิเลสกูเนี่ย เพราะอะไร เพราะกูก็หากิเลสกูอยู่นี่

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าวิมุตติสุขไปแล้ว ครูบาอาจารย์ของเราวิมุตติสุขไปแล้ว คำว่า “วิมุตติสุข” ทำลายอวิชชาในหัวใจของท่านสิ้นหมดแล้ว

ไอ้ของเรา ไอ้ตาเรือก็เรือ มันเรือตอปิโดของพญามาร พุ่งชนเขาไปตลอดเวลา ทำลายเขาตลอดเวลา ไม่มีเวลาที่จะเข้าหาตัวมันเองได้เลย พุ่งชนแต่คนอื่น ทำลายแต่คนอื่น ใครพูดอะไรแล้วเอามาอ้างอิงตลอด ตัวเองไม่มีอะไรเลย แล้วไม่มีอะไรเป็นแก่นสารด้วย ถ้าไม่มีแก่นสาร ทำไมต้องอ้างอิงคนอื่นตลอด คนนู้นว่าอย่างนู้น คนนี้ว่าอย่างนี้ กูจะเอาแบบนั้น กูจะเอาแบบนี้

แล้วไอ้ที่เขาทำดีทำไมไม่ทำตามเขาบ้างล่ะ เขาทำความสงบของใจ ไม่ทำกับเขาบ้างล่ะ เวลาคนที่เขาทำดี เอ็งมองไม่เห็นเลย แล้วเวลาคนอื่นทำชั่วล่ะ เอาทันที แล้วพูดถึงคนอื่น แหม! หลวงพ่อสั่งอย่างนั้น

เขาพูดให้คณะสงฆ์ให้มีความรับผิดชอบร่วมกัน เพราะว่าเวลาทำสิ่งใดแล้ว คำว่า “คณะสงฆ์” มันจะกระเทือนกันไง ถึงบอกให้ทำๆ แล้วให้ทำ มันก็อยู่ที่สัมมาทิฏฐิถูกต้องชอบธรรม ให้ทำ เราก็ทำ

แต่ถ้าเป็นกิเลสนะ ให้ทำ กูจะทะลุกลางปล้อง กูจะลากไปเลย “หลวงพ่อสั่ง หลวงพ่อให้ทำ”

ไอ้คนอื่นเขาก็ทำเพื่อความเหมาะสม ไอ้กูทำนี่เด่นกว่าคนอื่นเลย ทุดัน กูจะดันให้ทะลุกลางปล้องเลย

มันเป็นภาระคณะสงฆ์ว่ะ มันเป็นภาระคนอื่นหมดเลย คนอื่นเขาทำขึ้นมาเพื่อความสงบสุข มึงทำเพื่อใคร

แม้แต่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าฝากธรรมวินัยไว้กับบริษัท ๔ อุบาสก อุบาสิกา เขามาวัดมาวาขึ้นมาเขาก็เพื่อความสงบสุข

มาทีไรก็ไปทะลุกลางปล้อง ไปวางแผน ไปขุดหลุมพราง ไอ้เขาคิดว่าพระต้องพูดความจริง ไอ้เขาก็เซ่อไปหมดเลยนะ เอ! กูเลิกนับถือพระพุทธศาสนาดีกว่า พระปฏิบัติเสียด้วยนะ ลูกศิษย์หลวงปู่มั่น สายกรรมฐานด้วย แม่งกะล่อนฉิบหายเลย หลอกกูทุกเรื่อง หลอกให้กูทำนู่น หลอกให้กูทำนี่

มึงทำลายคณะสงฆ์ขนาดไหนวะเนี่ย

เราทำให้เขาเคารพบูชา ไม่เคยขอใคร ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ไม่กวนบ้านกวนเมือง ไม่ล้วงกระเป๋าใคร ไม่ฉ้อโกงเวลาของใครทั้งสิ้น ใครเขามีอำนาจวาสนา ให้เขาภาวนาของเขา

การโกงเวลาของเขา ๒๔ ชั่วโมง ไปโกงเขา ไปหลอกลวงเขา ไปวัด ไปทำแล้วจะได้บุญกุศลเยอะ มันเป็นบุญอริยะ มันจะได้ไปเกิดบนสวรรค์

มึงไม่ทำอะไรเลย ทางจงกรมได้เดินหรือเปล่า นั่งสมาธิหรือเปล่า ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาบ้าง

กูอายเขามากนะ เพราะนิสัยกูลูกผู้ชาย ไม่เคยขอใคร ไม่เคยหลอกใคร ไม่เคยขุดหลุมพรางล่อใคร

แต่มึงไปหลอกเขา ทุเรศมาก มันทำให้หมู่คณะสงฆ์เสียหาย โดยความเห็นผิดนั่นน่ะ แล้วคิดว่าคนอื่นไม่รู้ เอ็งว่ากูไม่รู้ กูพูดมานี่รู้ไหม กูฟังมาหลายปีแล้ว แต่กูก็อดกลั้นรับมึงไว้ แต่ถ้ามึงยังมีปัญหาอยู่ ต้องไป มันไร้สาระว่ะ แล้วอ้างกูตลอดนะ

ตาม้า ตาเรือ เราทำให้ดีงาม ทำให้จิตใจเราสงบระงับเข้ามา เพราะว่าคนเกิดมาเป็นมนุษย์ เกิดมาพบพระพุทธศาสนา

กูพูดทุกวันนะ อริยทรัพย์ การเกิดเป็นมนุษย์นี่ การเกิดเป็นมนุษย์เป็นอริยทรัพย์ ไม่อย่างนั้นมันจะเกิดเป็นอย่างอื่น แต่ได้อริยทรัพย์มาแล้วเราจะมาสร้างเวรสร้างกรรมไปทำไม

กูบวชนะ กูก็ธุดงค์มาทั่ว ที่ไหนนะ กูเห็นว่าผิดทำนองคลองธรรม กูเก็บของไป กูไม่เคยอยู่กับที่กูสงสัย กูสงสัยที่ไหนไม่ดี กูไม่เคยอยู่ด้วย แล้วถ้ากูอยู่ด้วย ครูบาอาจารย์ที่กูเคารพบูชาเท่านั้น

ถ้าที่อื่นมันหน้าไหว้หลังหลอก ปากพูดอย่างหนึ่ง ทำอย่างหนึ่ง มนุษย์เป็นสัตว์ประหลาด คิดอย่างหนึ่ง ทำอย่างหนึ่ง พูดอย่างหนึ่ง เป็นสัตว์ประหลาดเลยล่ะ เวลาพูดกับโยม อู้หูย! ธรรมะนี่พรั่งพรูเชียว เวลาพูดกับพระแม่งพูดอะไรไม่รู้เรื่อง ยิ่งถ้าของในคณะสงฆ์นี่มึงอย่าแตะนะมึง เจอมาหมดแล้วแหละ

ฉะนั้นว่า สิ่งที่มันเกิดเป็นมนุษย์เป็นอริยทรัพย์ มันอยู่ที่สันดานไง สันดานชาติชั่ว เป็นคนก็คนชั่ว เป็นพระก็พระชั่ว เป็นพระก็พระมหาโจร เป็นพระที่ไร้สาระ

ถ้าเป็นพระที่ดี วันสำคัญทางพระพุทธศาสนาไง ศาสนาที่ดีงาม ศาสนาพุทธ แล้วเราเกิดมาในพระพุทธศาสนา เราบวชเป็นพระ เราบวชเป็นพระแล้วเราจะสร้างคุณงามความดีของเรา ฝึกหัดประพฤติปฏิบัติ

ตาเรือ ตาม้า ตาเรือ มีหูมีตา อย่างที่พูดนี่ มีหูมีตา รู้ เห็น แต่กูไม่พูด กูไม่อยากให้มันกระเทือนกันไง เวลาพูดก็พูดโดยส่วนตัวนิดหน่อย แต่รับรู้ทั้งนั้น ไประรานใคร ไปทำอะไร รู้ทั้งนั้นน่ะ แล้วมันเศร้ามาก มันเศร้ามากเพราะอะไร

มันเศร้ามากเพราะว่าเราปกครองไม่ได้ เราคุ้มครองดูแลไม่ได้ เราสั่งให้คนชั่วเป็นคนดีไม่ได้ คนมันคิดอย่างไรแล้วเราไปเปลี่ยนความคิดเขาไม่ได้ แต่เราพยายามทำตัวเราให้เป็นตัวอย่างไง

อย่างที่ว่า ไม่เคยกวนใคร ไม่เคยปอกลอกใคร ไม่เคยล้วงกระเป๋าใคร ไม่เคยพูดให้ใครเชื่อถือ แต่ถ้าแสดงธรรมนี่ต้องสมบูรณ์แบบ

ไม่รู้พูดไม่ได้ ไม่รู้ถามไม่ได้ ถ้ารู้ก็พูดตามที่รู้ บอกก็บอกตามที่รู้ เชื่อไม่เชื่อ กรรมของสัตว์ นั่นมันกรรมของสัตว์ เพราะอะไร

เพราะบวชเป็นพระ บวชมาในพระพุทธศาสนา เติบโตในพระธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กตัญญูกตเวทีในธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กตัญญูกตเวทีในพระพุทธศาสนา ทำคุณงามความดีฝังไว้ในพระพุทธศาสนา

จะดีจะชั่ว ทุกคนต้องตายหมด แล้วถ้ามันจะตาย มันตายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร มันก็ได้อยู่แล้ว เราตายมาตั้งแต่บวชใหม่ๆ เราไม่มีอะไรเลย มันก็ไม่มีสิ่งใดจะเป็นผลดีผลลบกับใคร

นี่ก็เหมือนกัน จนป่านนี้แล้วจะมากลัวอะไร กลัวอย่างเดียวเท่านั้นน่ะ กลัวพวกมึงทำดีทำชั่วนี่ไง กลัวว่าพระให้ฝึกหัดปฏิบัติขึ้นมาให้เป็นคนดีไง กลัวแต่ว่าผู้ที่จะสืบต่อพระพุทธศาสนาต่อไปภาคหน้านี่ไง ถ้ากลัวก็กลัวตรงนั้นน่ะ กลัวตรงที่ทำให้ทุกคนเป็นคนดี ทุกคนเป็นพระที่ดี ทุกคนปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ทุกคนให้เป็นสัมมาทิฏฐิ ไม่ใช่ดันทุรังอยู่อย่างนี้

มันตัดสินกันได้ด้วยสายตา ด้วยสัมผัสของสัญชาตญาณของมนุษย์ มนุษย์เขาสัมผัสได้นะ สัตว์มันสัมผัสได้ หมา ถ้าคนดีกับมันนะ มันกระดิกหางดิ๊กๆๆ เลย แต่ถ้ามันเห็นตาขวางๆ มันวิ่งหนีเลย

สัญชาตญาณคนเขาสัมผัสได้ มึงรู้ไหม สัญชาตญาณของคนเขาสัมผัสได้ ดีหรือชั่ว

แล้วอย่างเรานี่ กูก็ว่ากูไม่เคยผิด แต่คนด่ากูทั้งประเทศไทยเลย

สัญชาตญาณของโลกกับสัญชาตญาณของธรรม เรื่องของเขา ให้กูลดความเป็นธรรมให้เป็นโลก กูทำไม่ได้ กูลดเรื่องความเป็นธรรมให้เป็นโลก เป็นไปไม่ได้ ถ้ากูลดให้เป็นโลกไปไม่ได้ กูถึงไม่ยุ่งกับใคร

แล้วโลก โลกามิสมันยิ่งใหญ่ ธรรมะมันอยู่ที่หัวใจของคนที่ประเสริฐ มันอยู่ที่กรรมของสัตว์ ตาม้า ตาเรือ อยู่ที่สายตาของคน กรรมของสัตว์

กูขออย่างเดียวเท่านั้นน่ะ อย่ามาขอขมากูนะ กูขออย่างเดียว อย่ามาขอขมากูก็แล้วกัน เอวัง